Fladderkunst 2 ‘Macarena’ momentjes

 

Het eerste huiltje, gaapje, snurkje, knorretje en grijnsje van je kind voelt als; kampioen poolstokspringen worden met een tandenstoker. De ontwikkeling van je kind kenmerkt zich door een constante stroom van eerste keren, stapjes vooruit en af en toe achteruit, kleine en grote mijlpalen. Om daar als moeder getuige van te zijn maakt me supervrolijk en trotser dan ik ooit op mezelf ben geweest. Bij zo’n eerste keer komt er spontaan een leger gelukshormonen vrij, waardoor ik transformeer tot het boegbeeld van ouders die hun eigen kroost zien als potentiële hoogbegaafde multi-talenten terwijl ze in werkelijkheid meer weg hebben van een stel losgeslagen mantelbavianen. Eerlijk is eerlijk, dat had ik ook nooit gedacht. Nooit gedacht dat ik diep van binnen de “Macarena” zou dansen, wanneer Sil een voorzichtig ‘dank u wel’ stottert tegen de slager. Nooit gedacht dat ik ooit nog eens een gebakje bij de Hema zou eten, omdat Veerle een eerste drol in de wc heeft gelegd. Met je eigen kinderen is alles het vieren waard….nou ja, de eerste keer dan.

Natuurlijk blijft die drol in de wc niet altijd zo prachtig en is het ‘dank u wel’ langzamerhand een ik-zeg-dank-u-wel-anders-mag-ik-mijn-worstje-weer-inleveren-beleefdheidsvorm geworden.

In het holst van de nacht klonken hier de twee lettergrepen ‘ma-ma’. Herkenning en erkenning, ‘ma-ma’. Hoewel ik me nu soms het liefst zou willen ingraven wanneer er op hetzelfde tijdstip hetzelfde woord mijn oren bereikt.
Inmiddels,ruim drie jaar later, is de variatie in ‘mama’ verhonderdvoudigd en de smeltfactor ervan enigszins teruggedrongen. We hebben hier de zangerige; ma-a-a-a-a-ma, de woedende; MA!MA!, de claimende; Maaaahhhhmaaaaahhh, de ik-wil-iets-wat-normaal-niet-mag; maaa???maaa???. En het woordje mama wat eerst mijn hart een slag deed missen wordt langzamerhand gewoon en zoals veel dingen die gewoon worden bij tijd en wijlen ronduit vervelend.

Deze week ving mijn netvlies een rood A4-tje op de kamerdeur van dochterlief. Op zijn 4-jarigs lekker stevig vastgelijmd met vooral veel, heel veel lijm. Het was de eerste keer dat ik niet zomaar de slaapkamerdeur mocht openzwaaien om een bult schoon wasgoed te deponeren. Nee, Veerle deed open en met een zeer zelfvoldane grijns keek ze toe hoe ik kennis nam van de door haar gemarkeerde grens op de deur. Een duidelijke instructie volgde en met opgeheven vinger en een bloedserieus gezicht lichte ze de betekenis van het rode papier toe. Regels voor mama, dit was haar kamer, tijd om een stapje terug te doen (voor mama dan). Een enorme grimas verbijtend nam ik het tafereel gade en ik heb geprobeerd niet al te vertederd te kijken. Ik heb gekeken alsof ik het natuurlijk helemaal niet zo heel leuk vond. Braaf geknikt en plechtig belooft voortaan te kloppen. Natuurlijk weet ik dat ook dit zo’n eerste keer was…en die zijn leuk. Het wordt vast iets minder leuk wanneer ik nog eens een stapje terug moet doen en nog eens en nog eens. Haar terrein steeds meer afgebakend met een groot bord “veerle vrij toegang en moeders aangelijnd”. Gelukkig heb ik dan nog altijd dit moment. Deze eerste keer als een blauwdruk in het magazijn van ‘moeders macarena’ momentjes.

Hanna Snip-Sleijster, getrouwd met Jakob en moeder van Veerle (4) en Sil (2)     .

Hanna & family

 

 

 

1 Comment. Leave new

Kijk zo,n moedermacarenasmeltmoment had ik nou ook nog toen ik jouw naam las….gaat echt nooit over!!

Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *