Fladderkunst 6 De legomannetjes

De legomannetjes
Er liggen een paar vrije uren voor ons. Van die gouden uurtjes waarin; niets gepland staat, niets hoeft en alles mag. Het eerste wat mij te binnen schiet is; ‘we gaan spelen, gewoon lekker spelen’. Niets meer, niets minder. Lekker met z’n tweeën op het grote kleed aan de lego. Ja, onze kleine lego-discipel is het er helemaal mee eens en zijn gezicht geeft bijna licht. “Maar we gaan wel met de echte hé?”, vraagt Sil wat onzeker. Natuurlijk, knik ik bevestigend, terwijl ik tevreden de straat in draai met de auto. In gedachten proef ik de warme vruchten van mijn opvoeding  . Ik heb een kind dat ‘echt’ ambieert boven ‘nep’. In een wereld vol schermen, een wereld waarin zelfs de jongste peuter al zijn weg swiped door de wereld. Een wereld waar schermen steeds meer plek veroveren, in de scholen en huizen en zelfs de speelplekken van onze kroost… Nee, stiekem was ik wel een klein beetje trots op mezelf. Mijn kind wist nog wat écht spelen was. Lang leve mijn aanpak; “verveel jij je maar lekker, daar word je creatief van”. Een aanpak waarbij we schermen proberen te weren en de i-pad een object is dat wordt ingezet bij momenten van ‘pedagogische armoede’…en die hebben we -hoop ik- allemaal wel eens.
Ik beloof de kleine man dat we vandaag eens alle bakken om zullen keren en gaan bouwen tot we er bij neervallen. Dan verschijnt op het vrolijke koppie een diepe donkere frons; “nee, die bedoel ik niet! Ik bedoel de échte lego!”. Enigszins verward rol ik van m’n pedagogische roze wolk en herhaal mijn woorden nog eens. Waarop het mannetje nog gefrustreerder kijkt en dezelfde woorden nog iets luider herhaalt; “IK bedoel de ECH-TE lego!”. We zijn thuis. Ik zet de auto af en vraag wat hij bedoelt. “De echte, die kan praten, die bedoel ik, die lego!”. Ergens begint me wat te dagen….het zal toch niet…hij bedoelt toch niet. En ja, na een hele interessant gesprek over nep en echt speelgoed, wordt het duidelijk.

De lego-app -onlangs gedownload en geïnstalleerd- heeft het beeld van echt en nep aardig verschoven. De lego mannetjes die in deze app; boeven vangen, brandjes blussen en mede lego mannetjes redden van de haaien, zijn echt. Waarom zul je, je afvragen? Nou, omdat ze ‘echt’ praten en bewegen in de app, daarom! En inderdaad de lego poppetjes in de bak liggen er maar stil bij, wanneer je ze niet zelf het ‘leven’ inblaast door je spel.
Het is zo intrigerend hoe een jong kind de wereld om zich heen ervaart. Dat ‘écht’ veranderd in ‘nep’ en ‘nep’ de status krijgt van ‘echt’. Het is een prachtige illustratie van hoe hij de wereld om zich heen beschouwt, ervaart en interpreteert. Hoe het jonge kind daarin dus lastig onderscheid maakt tussen virtuele werkelijkheid en de tastbare werkelijkheid, tussen nep en echt.
Thuis trekken we de bakken omver en spelen we zoals we dat kunnen doen op zo’n morgen met niks op de agenda. We creëren een legowereld waarin ieder poppetje stuk voor stuk tot leven komt. We scheppen een wereld zoals deze vierjarige hem ervaart. Op deze morgen mag ik mee, om te jagen op boeven, te botsen op auto’s, om als een verwoestende storm over de bouwwerken te gaan, haaien weg te jagen en met gravers te racen over denkbeeldige wegen. En zo scheppen we op deze woensdagmorgen een wereld…nep of echt. Gewoon met legomannetjes.
Door: Hanna Snip-Sleijster, getrouwd met Jakob en moeder van Veerle (6) en Sil (4).

No comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *