Fladderkunst 3 Eerlijk is eerlijk

Eerlijk is eerlijk

Daar stond ze dan tegenover de wildvreemde meneer van de kringloopwinkel. Net toen we naar binnen wilden lopen trok hij haar aandacht. Haar hoofd hield ze ietwat schuin en haar ogen kneep ze een beetje samen. Nadat ze haar blik van boven naar beneden had laten glijden en weer terug, ontmoeten de ogen van de wildvreemde meneer de ogen van het meisje. Het is zo’n moment waarbij ik hem als moeder toch een klein beetje knijp. Er hangt even zo’n stilte die je het liefst overstemd met een dom grapje of een hoe-vindt-u-het-weer-vandaag praatje. Maar voordat ik iets had verzonnen was het hoge woord er al uit…. Met een “zoooo u bent KLEIN zeg!!!”opende Veerle het gesprek met een volwassen man met achondroplasie (dwerggroei). De man die doorgaans ‘fatsoenlijk’ genegeerd werd kon maar één juist antwoord geven en dat was : “ja, dat klopt, dát heb jij goed gezien”.

Kinderen (in ieder geval die van mij) kunnen zo, zo ontzettend eerlijk zijn. Ze kunnen zo puur observeren en teruggeven wat ze zien, dat het soms bijna pijnlijk is. Die vrijheid om hun indrukken en observaties zo helder te spiegelen hebben ze denk ik vooral omdat deze nog niet vertroebeld worden door waardeoordelen, schaamte of inlevingsvermogen. Het is wat het is. Niet meer, niet minder. Het is niet per sé mooi, maar ook niet lelijk. Het is niets om trots op te zijn, maar ook niets om je voor te schamen. Het is wat het is, eerlijk is eerlijk.

Ik als volwassene heb daar wat meer moeite mee. Wanneer ik zo’n kleine man zie staan voor de winkel blijf ik niet kijken. Nee, dat zou erg ongepast zijn, ongemakkelijk misschien. Daarom knik ik even vriendelijk om vervolgens door te lopen. Wanneer ik een prachtig kindje in een buggy zie met het syndroom van down kan ik me af gaan vragen of ik nu juist wel of niet iets moet zeggen.  Nee, ik ben lang niet zo eerlijk meer. Ik zeg niet tijdens een goed gesprek: “heey, jouw mond stinkt naar poep!”. Ik vertel iemand die zelf een maatje meer heeft niet tijdens een verjaardagsfeestje dat je , wanneer je steeds iets dikker wordt uiteindelijk dood zult gaan. Tijdens een consult in het ziekenhuis met een vrouwelijke arts wijs ik haar al he-le-maal niet op ‘iets groens’ (een snorretje) boven haar lip…

Kinderen negeren dat niet…en zo ontstaan leuke en spontane ontmoetingen tussen wildvreemden en vaak ook hele bijzonder vriendelijke mensen. Kinderen kunnen echt zien, ze hebben het volste vertrouwen in hun eigen waarneming , maar ook in de veerkracht en het incasseringsvermogen van de ontvanger. Ze zien, dus ze ontmoeten. Ze ontmoeten de wereld zo als die is, niet zoals die zou moeten zijn. Dat laatste is, denk ik, een bijzonder waardevol geschenk.

Aan de ‘kleine man’ moest ik denken toen Veerle me afgelopen week op dezelfde manier (hoofd schuin en ogen samengeknepen) bestudeerde in de douche. Waarna ze me doodleuk zei : “hé mam, je billen wapperen!” en het woord alleen al ‘wapperen’…en ik?, ik zou me eigenlijk aan moeten sluiten bij de wijze woorden van de kleine man; ‘ja, dat klopt, dat heb jij goed gezien’.

Door:Hanna Snip-Sleijster, getrouwd met Jakob en moeder van Veerle (5) en Sil (2).

8 Comments. Leave new

Dankjewel Hanna. Mooi beschreven: zien om te ontmoeten. Dat is iets om te koesteren.

Beantwoorden

Wat heerlijk…eerlijk is eerlijk…
Mooie zinnen, mooie beelden die je schetst. En ook oh zo herkenbaar… Die eerlijke vrijheid zou toch heerlijk zijn..

Beantwoorden

Mooi en beeldend beschreven! Wat leuk dat je dit deelt. Door jouw teksten kijk ik elke keer weer wat meer bewust naar mijn (en andere) kinderen. Bedankt!

Beantwoorden

Geweldig! Ga door, ga door.

Beantwoorden

Dank voor je inzicht!

Beantwoorden

Wat een mooi verhaal weer! Talent heb je! En wat heerlijk eerlijk inderdaad

Beantwoorden

Mooi Han tijd vooreen collum in een opvoedings blad, heel herkenbaar….

Beantwoorden

jammer dat men ze later allerlei normen en waarden leert

Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *