Fladderkunst 1 Verwondering

De zon staat nog laag en tekent een schaduw van majestueuze omvang af op de weg. Achterop de fiets, zit hij zich openlijk te verbazen, de hoogblonde peuter die een ochtend komt spelen met onze Sil. Hij hangt zowaar bijna horizontaal op de fiets: “Wow! Jij hebt een gróóóóte fiets zeg!”, “Jouw band is echt zóów groot hé?!, nu moet ik niet omkukelen hé?!”.  ‘De hele ochtend nog herhaalt hij het wonderlijke wat hij heeft gezien. Natuurlijk had ik kunnen vertellen van hoe of wat, maar ik heb grijnzend zijn oprechte verwondering opgesnoven. Wat moet het heerlijk zijn om soms nog even niet met het verstand alles om je heen te kunnen verklaren, maar gewoon in het moment te zijn.

Eenmaal thuis lees ik nog eens het artikel van Philipp Gelitz uit de Seizoener  met als titel; ‘voor het begrip komt het begrijpen’. Inhoudelijk moedigt het ouders aan om kinderen de wereld te laten ontdekken met hart en handen, zonder het dood te slaan met onze ‘verklaringsdrift’ (het hoofd). Verklaringsdrift is volgens hem een nieuwe sociale ziekte en om eerlijk te zijn komt het me niet onbekend voor. Wanneer Veerle mij een vraag stelt kan ik best eens iets weg hebben van de grote Van Dale. Zij het niet dat ze het vaak niet kan laten om na de eerste zin al te fronzen en me spottend aan te kijken, of  halverwege de zin weg te huppelen met een ‘ja ik weet het al hoor…’. Veerle heeft zogezegd een ‘broertje dood’ aan die verklaringsdrift van haar moeder, gelukkig maar.  Veerle wil zich verwonderen, ze wil voelen, ruiken, aanraken, beleven en ze wil heel veel vragen stellen, maar antwoorden hoeft ze nog niet. De waarheid kan iedere dag nog veranderen en niets is nog absoluut. Het artikel bevestigt wat zij me laat zien, verwonderen is een groot goed. In de verwondering van het kind, schuilt de drang om te leren, maar leren betekent niet dat mama haar als een levend naslagwerk bij moet staan. Ik hoef alleen maar te luisteren en mee te gaan in het moment waarop de betovering haar vangt. De woorden en verklaringen komen nog wel, de ratio haalt ons allemaal in, uiteindelijk. Laat maar heel die vrije, ongebonden en onbevangen waarneming.

Samen met mijn jonge filosoof mag ik naar de sterren kijken, als waren het ;’gaatjes in het plafond van de aarde, waardoor het licht van de hemel straalt’. Zo staren we vanuit haar vensterraam naar boven. Diep binnenin mij wordt een klein kind wakker dat heen en weer stuitert en roept :’zie je wel, ik zei het toch, vergeet wat je weet, dit is wat je ziet! Oekel!, de hemel!!’. De sterren lijken zelfs helderder te stralen dan voorheen en ik weet dat ik even zie wat zij ziet en we delen een momentje pure verwondering.

Door:Hanna Snip-Sleijster, getrouwd met Jakob en moeder van Veerle (4) en Sil (2).

        Het artikel ‘voor het begrip komt het begrijpen’ komt uit de lente editie van 2014.

Hanna & family

 

1 Comment. Leave new

dat zijn momenten die je nooit meer vergeet omdat je al je zintuigen open laat staan, en laat maar binnenkomen, als je er later aan terugdenkt kun je het je zo weer voor de geest halen en ruiken en proeven en voelen dat wat je toen in zo,n geluksmoment ervoer…

Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *